Popularne rodzaje stabilizacji obrazu
Stabilizacja optyczna (OIS)
Jest to jeden z najpopularniejszych rodzajów stabilizacji obrazu. Optyczna stabilizacja obrazu działa mechanicznie, wykorzystując w swojej pracy zaimplementowany w urządzeniu żyroskop. Kiedy tylko wykryje on drgania, układ optyczny przesuwa oś soczewki w odwrotną stronę – tak, aby minimalizować efekt poruszenia obrazu, zapewniając w ten sposób ich usunięcie.
OIS szczególnie doceniają osoby, które lubią pozyskiwać swoje materiały spontanicznie, bez większego przygotowania. System optyczny z pewnością spodoba się też fanom zdjęć nocnych, bo jak wiadomo przy słabym oświetleniu migawka aparatu pozostaje otwarta przez dłuższą, niż zazwyczaj chwilę, co znacznie zwiększa ryzyko drgań i nieprzewidzianych ruchów. Z tak skonstruowanym układem można mieć pewność, że zostaną one jednak skutecznie wyeliminowane. Układ optyczny doskonale sprawdzi się też przy kręceniu filmów ze zbliżeniem, zapewniając płynne i nieporozmazywane materiały wideo.
Mechanizm OIS znajduje się zazwyczaj w obiektywie aparatu lub kamery, więc sceptycy słusznie zauważają, że mimo iż skuteczny, jest jednym z najdroższych sposobów na stabilizację kadrów – jak wiadomo obiektywy bywają wymienne i używane alternatywnie w różnych sytuacjach, a do każdego z nich za OIS trzeba dopłacić. Optyczna stabilizacja obrazu zadziała też wyłącznie przy niewielkich drganiach – kiedy będziemy mocno potrząsać aparatem jej działanie nie będzie miało zastosowania.
Elektroniczna / cyfrowa stabilizacja obrazu (EIS)
Ten rodzaj stabilizacji jest techniką przetwarzania obrazu, odbywającą się pomocą akcelerometru wbudowanego w urządzenie. To właśnie on jest odpowiedzialny za wykrywanie drgań. Kiedy je napotka, inteligentne algorytmy mają za zadanie „podrasować” kadr, automatycznie analizując, a następnie stabilizując każdą poruszoną klatkę. Najnowocześniejsze systemy EIS mogą pochwalić się niezwykłą inteligencją, opartą na uczeniu maszynowym, która zapewnia spektakularne efekty stabilizacji.
Urządzenia z EIS będą tańsze od sprzętów z optyczną stabilizacją i lżejsze (nie wymagają obiektywu), ale za efektami ich pracy idą pewne kompromisy. Jakie? Elektroniczna stabilizacja zwykle wpływa negatywnie na rozdzielczość uzyskiwanego obrazu i zdarza jej się przyciąć kadr. Wynika to z działania algorytmu, który przetwarza zarejestrowany materiał, czasem mając też wpływ np. na kontrast, ostrość i pole widzenia. Stopień pogorszenia jakości obrazu zależy od amplitudy drgań kompensowanych przez EIS. Niektórzy zauważają też zniekształcenia obiektów, wynikające z błędnego odczytywania ich znaczenia przez układ elektroniczny. To ostatnie zdarza się jednak niezwykle rzadko i zauważane jest głównie przez profesjonalistów.
Stabilizacja hybrydowa, czyli podwójna (HIS)
Chodzi o nic innego, jak połączenie dwóch powyższych technik stabilizacji i korzystanie z ich atutów jednocześnie. Rozwiązanie to jest niemal kompleksowe. Już na pierwszym etapie, OIS skutecznie, w sposób mechaniczny, niweluje wstrząsy, więc EIS pełni tu jedynie funkcje uzupełniającą i alternatywę, która wspomaga urządzenie w razie gdyby nie zadziałał system optyczny. Dodatkowo EIS w tym wypadku doskonale sprawdza się jako wsparcie dla zdjęć nocnych i trybu HDR, cyfrowo usuwając z nich wszelkie szumy i eksponując atuty.
