Animacja to seria nieruchomych rysunków, które oglądane szybko jeden po drugim sprawiają wrażenie ruchomego obrazu. Czy zastanawiałeś się kiedykolwiek kto wpadł na pomysł połączyć ilustracje w całość i stworzyć zupełnie odrębny gatunek filmowy? Historii, procesu i informacji o najnowszych technikach animacji dowiesz się w tym artykule.
Słowo animacja pochodzi od łacińskich słów anima oznaczających życie i animare oznaczających tchnąć życie. Na przestrzeni dziejów ludzie stosowali różne techniki, aby sprawiać wrażenie ruchomych obrazów.
Na pewno pamiętasz z czasów szkolnych grafiki w podręcznikach z historii, ukazujące prehistoryczne rysunki w jaskiniach. Przedstawiały one zwierzęta z zachodzącymi na siebie nogami i wyglądały jakby rzeczywiście były w ruchu. Właściwości animacji widać w azjatyckich przedstawieniach lalkowych, greckich płaskorzeźbach, egipskich malarstwie pogrzebowym, średniowiecznych witrażach i współczesnych komiksach.
Gaspar Schott, rozwinął pomysł magicznej latarni, która wyświetlała na ścianie powiększone rysunki, tworząc prosty pasek zdjęć, rodzaj wczesnej taśmy filmowej, którą można było przeciągnąć przez soczewkę latarni. Schott dalej modyfikował latarnię, aż stała się obracającym się dyskiem.
W 1736 roku, holenderski naukowiec Pieter Van Musschenbroek stworzył serię rysunków łopatek wiatraka, które rzutowane szybko jedna po drugiej dawały iluzję wiatraka krążącego dookoła. Magiczna latarnia bardzo szybko stała się popularną formą rozrywki. Podróżujący artyści, odwiedzający wioski i miasta Europy, włączyli ją do swoich pokazów.
Taumatrop, opracowany w latach 20. XIX wieku przez Johna Parisa – angielskiego lekarza był po prostu małym dyskiem z obrazem narysowanym po obu stronach. Na dwóch krawędziach zawiązano sznurki, aby można było obracać krążek. Gdy dysk kręcił się wokół, dwa obrazy wydawały się zlewać. Na przykład małpa po jednej stronie wydawała się siedzieć w klatce po przeciwnej stronie.
Kolejną ważną innowacją był fenakistiskop – stworzony przez Josepha Plateau, belgijskiego fizyka i lekarza. Wkładem Plateau był płaski dysk perforowany z równomiernie rozmieszczonymi szczelinami. Na brzegach narysowano postacie, przedstawiające kolejne ruchy. Kij przymocowany z tyłu pozwalał trzymać dysk na wysokości oczu przed lustrem. Widz następnie obrócił dysk i obserwował odbicie postaci przechodzące przez szczeliny, ponownie dając złudzenie ruchu.
W 1845 roku baron Franz von Uchatius wynalazł pierwszy projektor filmowy. Obrazy malowane na szkle przechodziły przed rzucanym światłem. Czterdzieści trzy lata później George Eastman wprowadził folię celuloidową, pasek z octanu celulozy pokryty emulsją światłoczułą, która lepiej zachowuje i wyświetla obrazy niż te malowane na szkle.
Pierwszy animowany film animowany Humorous Phases of Funny Faces autorstwa J. Stuarta Blacktona z New York Evening World został pokazany w Stanach Zjednoczonych w 1906 roku. Dwa lata później francuski animator Emile Cohl podążył za jego przykładem z Phantasmagorie. Winsor McCay przedstawił dinozaura Gertie w 1911 roku. Inni rysownicy, którzy przenieśli swoje postacie na ekran, to George McManus (Maggie i Jiggs) i Max Fleischer (Betty Boop i Popeye).
W 1923 roku Walt Disney, zaczął przekształcać bajki dla dzieci w animowane kreskówki. Myszka Miki została wprowadzona w Steamboat Willie w 1928 roku. Pierwszy pełnometrażowy film animowany Disneya, Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków, zadebiutował natomiast w 1937 roku.
Yellow Submarine, film animowany z 1968 roku z udziałem Beatlesów, przedstawiał proces pikselacji, w którym żywi ludzie są fotografowani w ruchu poklatkowym, aby stworzyć iluzję ruchów niemożliwych dla człowieka. W filmie Władca Pierścieni, wyreżyserowanym w 1978 roku przez Ralpha Bakshiego przy użyciu rotoscopingu, najpierw nakręcono akcję na żywo. Następnie każda klatka została prześledzona i pokolorowana, aby utworzyć serię komórek animacji.
Pod koniec XX wieku wiele osób w branży eksperymentowało z technologią komputerową w celu tworzenia animacji. W 1995 roku John Lassiter wyreżyserował Toy Story, pierwszy film pełnometrażowy stworzony w całości z wykorzystaniem animacji komputerowej.
Tradycyjne animacje to te, w których animator musi narysować każdą klatkę. Ramka, obraz lub piksel są rysowane na papierze, lub ekranie. Piksele to obrazy, których rozmiaru nie można zmienić bez wpływu na jakość obrazu. Wykonanych jest wiele obrazów, które są następnie odtwarzane z prędkością, która stwarza iluzję ruchu. Ilość obrazów, które trzeba wykonać, zależy od tego, ile potrzeba, aby ruchy wyglądały płynnie.
Podczas gdy tradycyjne animacje wykorzystują piksele, animacje oparte na wektorach wykorzystują obrazy wektorowe. Obrazy wektorowe to obrazy, których rozmiar można zmienić za pomocą wartości matematycznych bez wpływu na jakość obrazu. Animowane kreacje w animacji opartej na wektorach można ponownie wykorzystać, zamiast wielokrotnie rysować te same animowane elementy. Animatorzy mogą po prostu przesuwać i dostosowywać wektory do animacji.
Trzecim rodzajem jest animacja 3D, ponieważ wykorzystuje program do animowania obiektów. Dzięki tej technice filmy animowane wyglądają o wiele bardziej realistycznie. W porównaniu do animacji tradycyjnych – animacja 3D jest także trudniejsza. Mowa tu o kosztach oprogramowania i długich ramach czasowych potrzebnych do produkcji. Mimo tego jest to jedna z najbardziej pożądanych technik animacji w dzisiejszych filmach animowanych.
Proces produkcyjny typowego filmu animowanego krótkometrażowego lub filmu można podzielić na trzy etapy: preprodukcję, produkcję i postprodukcję.
Pierwszym procesem, a zarazem jednym z najważniejszych, jest preprodukcja. Rozpoczyna się od głównych koncepcji, które początkowo są przekształcane w pełną historię. Kiedy historia jest już sfinalizowana, pracuje się nad innymi rzeczami, takimi jak scenariusz, sekwencja ujęć i ruchy kamery.
Niektóre z głównych elementów przedprodukcyjnych to Story Boarding, Układy, Arkusze Modeli i Animacje.
Storyboard pomaga sfinalizować rozwój fabuły i jest niezbędnym etapem procesu animacji. Składa się z rysunków w formie komiksu i służy zarówno do wizualizacji animacji, jak i do jasnego przekazywania pomysłów. Szczegółowo opisuje scenę i zmiany w animacji, często wraz z notatkami tekstowymi opisującymi rzeczy zachodzące w samej scenie, takie jak ruchy kamery.
Mogą być nie tylko szczególnie przydatne podczas pracy w środowiskach grupowych, ale także zapewniają wizualne przypomnienie pierwotnego planu; coś, do czego można się odwoływać w całej produkcji.
Po zatwierdzeniu scenorysów są one wysyłane do działu aranżacji, który następnie ściśle współpracuje z reżyserem w celu zaprojektowania lokalizacji i kostiumów. Po wykonaniu tych czynności zaczynają inscenizować sceny, pokazując różne pozycje postaci w trakcie każdego ujęcia.
Arkusze modeli to precyzyjnie narysowane grupy zdjęć, które pokazują wszystkie możliwe wyrażenia, jakie postać może wykonać, i wszystkie różne pozy, które może przyjąć. Arkusze te są tworzone w celu zarówno dokładnego zachowania szczegółów postaci, jak i zachowania jednolitości projektów postaci, podczas gdy różni animatorzy pracują nad nimi w kilku ujęciach.
Na tym etapie projekty postaci są finalizowane, aby po rozpoczęciu produkcji ich projekty mogły zostać przesłane do działu modelek, który jest odpowiedzialny za stworzenie ostatecznych modeli postaci.
Aby uzyskać lepsze wyobrażenie o ruchu i czasie złożonych sekwencji animacji i scen z dużymi efektami wizualnymi, dział wizualizacji w studiu VFX tworzy uproszczone makiety zwane Animatykami wkrótce po procesie tworzenia scenorysów.
Pomagają one reżyserowi zaplanować, w jaki sposób zajmą się inscenizacją powyższych sekwencji, a także, w jaki sposób efekty wizualne zostaną włączone do końcowego ujęcia.
Po zatwierdzeniu scenorysu projekt wchodzi w fazę produkcji. To tutaj może rozpocząć się właściwa praca, w oparciu o wytyczne ustalone podczas preprodukcji. Niektóre główne części to modelowanie, układ, obróbka powierzchni, rigging czy animacja.
Modelarze przekształcają grafikę koncepcyjną 2D w modele 3D. Rzeźbią postacie, scenografię i rekwizyty w 3D i dopracowują je, aż reżyser będzie usatysfakcjonowany.
Artyści powierzchni tworzą kolory, tekstury i shadery dla postaci, rekwizytów i scenografii. Pracują nad tym, aby tekstury były zgodne z zatwierdzonymi grafikami koncepcyjnymi i projektami stworzonymi przez dział artystyczny.
Riggerzy budują i przyczepiają do postaci szkielety 3D. Ten szkielet staje się „lalką”, którą animatorzy wykorzystują do ożywienia postaci. Tworzą i umieszczają kontrolki, które poruszają stawami „marionetki” i pozwalają animatorom poruszać twarzą i ciałem, aby postać mogła działać i wykonywać ruchy zgodnie z potrzebami historii.
Ten dział zajmuje się umieszczaniem grafik z innych działów w trójwymiarowym środowisku. W razie potrzeby ustawiają też strój i kompozycję stereo.
Animatorzy postaci 3D używają komputera do pozowania postaci za pomocą platformy stworzonej przez dział olinowania. Animatorzy postaci to aktorzy w animacji. Ich zadaniem jest wymyślenie, jak opowiedzieć historię za pomocą ruchów i ekspresji. Często odtwarzają sceny za pomocą wideo, aby wykorzystać je jako odniesienie do swojej animacji.
Twórcy efektów postaci są odpowiedzialni za wszystko, co porusza się na postaci, w tym za ubrania, włosy, futro czy pióra. Tworzą również wszelkie interakcje postaci z przedmiotami. Na przykład, gdy postać siedzi na kanapie, to artyści sprawiają, że poduszki kanapy wybrzuszają się.
Dział tłumów jest odpowiedzialny za „dodatki” w dużych scenach tłumu w filmie. Pracują nad stworzeniem realistycznie wyglądających akcji dla postaci tłumu w filmie.
Artyści FX są odpowiedzialni za wszystkie drobne szczegóły, które uważasz za oczywiste w produkcjach na żywo, takie jak to, co dzieje się, gdy następuje eksplozja lub akcja, która pozostawia ślady, takie jak odciski stóp. W animacji artyści FX muszą zadbać o to, aby te szczegóły zapewniały realizm i wsparcie fabuły. To oni rozwiązują ogólne problemy i sprawiają, że produkcja działa jak film.
Dyrektorzy techniczni to cisi bohaterowie, którzy są odpowiedzialni za rozwiązywanie wszelkich problemów pojawiających się w potoku produkcyjnym.
Dział malowania tworzy wszystko poza głównymi elementami animacji, w tym góry, oceany, niebo, widoki i pejzaże miejskie. Wykorzystują klucze kolorów stworzone przez dział artystyczny oraz modele stworzone przez modelarzy. Tworzą miejsca, które są obrazami wsuwającymi się w tło animacji oraz ogólny wygląd świata.
Oświetlenie jest kluczowym elementem, który wymaga elementów 3D i projektowania wizualnego 2D, aby stworzyć wygląd i ton.
Postprodukcja jest trzecim i ostatnim etapem tworzenia filmu i odnosi się do zadań, które muszą zostać zakończone lub wykonane po zakończeniu produkcji. Obejmują one edycję surowego materiału filmowego, wstawianie efektów przejściowych, pracę z aktorami głosowymi oraz dubbing
Ogólnie jednak trzy główne etapy postprodukcji to komponowanie, edycja dźwięku i edycja wideo.
Comp to miejsce, w którym dodatkowe elementy są łączone z ostatecznymi wyrenderowanymi ramami z oświetlenia, takimi jak elementy atmosferyczne. Na tym etapie następuje dostrajanie głębi ostrości i koloru. To tutaj naprawdę łączy się ostateczny wygląd filmu. Dobry kompozytor może sprawić, że dobre ujęcie będzie wyglądało znakomicie!
Korekcja kolorystyczna to często ostatni etap wyglądu produkcji. Zadaniem korektora kolorów jest zapewnienie, że obraz jest spójny w każdej sekwencji, aby nie było rażących zmian w świetle lub końcowym wyglądzie.
Ten dział jest odpowiedzialny za wybór i montaż nagrań dźwiękowych w ramach przygotowań do ostatecznego miksu dźwiękowego, zapewnienie synchronizacji ust i dodanie wszystkich efektów dźwiękowych wymaganych do końcowego filmu.
Edycja wideo to proces manipulowania i przestawiania ujęć w celu stworzenia jednolitego produktu końcowego, i to na tym etapie usuwane są wszelkie niechciane nagrania i sceny. Edycja jest kluczowym krokiem w zapewnieniu, że film przepływa w sposób, który pozwala osiągnąć pierwotny cel. Inne zadania obejmują tytułowanie i dodawanie dowolnych efektów do końcowego filmu i tekstu.
Opisany powyżej ciąg produkcyjny jest powszechnie stosowany w większości studiów filmowych. Jednakże każde z nich prawdopodobnie będzie miało niestandardowy schemat określony przez rodzaj projektu, który obecnie realizuje.
Proces produkcyjny 2D rozpoczyna się od skoroszytu i przechodzi przez końcowe sprawdzanie, kompostowanie i produkcję filmu, podczas gdy proces produkcji 3D CGI kładzie nacisk na etapy projektowania, modelowania oraz animacji.
Animacja jest ważna, ponieważ pozwala opowiadać historie oraz przekazywać emocje w wyjątkowy, łatwy do zrozumienia sposób, który mogą zrozumieć zarówno małe dzieci, jak i dorośli.
Pomogła ona połączyć ludzi na całym świecie w sposób, którego czasami nie potrafią filmy z realnymi aktorami. Dlatego też animacja pozytywnie wpływa na rozwój dziecka w kilku obszarach kompetencji. Nie tylko może oddziaływać na niezbędne umiejętności życiowe, takie jak rozwiązywanie problemów, ale także promuje wykorzystanie wszystkich zmysłów, co skutkuje szybszym rozumieniem problemów i zapamiętywaniem rozwiązań.
Lubisz filmy i seriale? Nie musisz być rasowym kinomanem, aby wiedzieć, co oglądać. Z pomocą przyjdą Ci artykuły:
Źródło: artella.com, opracowanie własne, mowe.studio



