„Jasny” Pan. Test i recenzja telewizora Samsung 43Q67B

Jakość dźwięku

Podobnie jak w innych „smuklakach” (a przypomnę, że są to serie od BU800x do Q7xB) przetworniki umieszczono pionowo i nie są one widoczne. Niestety, nie pozostało to bez (negatywnego) wpływu na brzmienie.

Dół pasma jest mocno obcięty – do tego stopnia, że niektórzy powiedzą, że basu niemalże nie ma (jest za to coś co brzmi jak kopanie w tekturowe pudło). Do dyspozycji użytkownika są trzy fabryczne tryby dźwięku:

• standardowy,
• dopasowujący się,
• wzmocnienie.

Tryb wzmocnienie przejaskrawia górę i sprawia, że niektóre wysokie tony stają się nieprzyjemnie przenikliwe. Z kolei w trybie standardowym głosy brzmią już dość dobrze i zrozumiale, a jeśli weźmiemy pod uwagę, że tylko w tym trybie dostępny jest korektor, okaże się, że to właśnie standardowy jest tym najbardziej uniwersalnym.

Reduktor dynamiki chroniący przed przesterowaniami jest znacznie łagodniejszy niż w latach ubiegłych i słychać go głównie w trybie wzmocnienie, przy bardzo dużym poziomie wysterowania. W sumie telewizor do słuchania muzyki się nie nadaje, lecz tylko do wiadomości i tych filmów, które mało wymagają (od sprzętu oczywiście).